İnegölspor’u ilk izlemeye başladığımda 12 yaşındaydım. Bana futbolun tüm güzelliklerini yaşatan, o yaşlarda şampiyonluk duygusunu tattıran o efsane kadro hala aklımda dün gibi.
Aklımda olmasının bir sebebi de, efsane olan o kadronun binlerce seyircinin ağzından bir şarkı edasıyla okunuyor olmasıydı.
Eskiler iyi hatırlayacaktır, tribünlerde her maç söylenen bir tezahürat vardı. Kalemizde panter Murat var, geride dörtlü (Bayram Ali, Selahattin, Ali, İslam) çelikten duvar. Orta saha (Nafi, Kara Murat, Fuat, K. Mustafa) hepsi canavar, ileride Saffet İbo(rahmetli) var.
Bu kadro, ligin son maçında Çanakkalespor’u kendi sahasında yenerek, hiç lider olmadan şampiyon olmuş ve şimdinin 1. ligi, o dönemin 2. ligine yükselmişti.
O yıllarda ilçe halkının İnegölspor’a olan bağlılığı şimdikine göre çok daha etkili idi. İç saha maçları full çeker, uzak deplasmanlara bile en az 1000 dolayında seyirci ile gidilirdi. Tribünlerdeki coşku ise görülmeye değerdi. Davulu, zurnası, darbukası klarneti ile adeta düğün evine dönerdi trübünler…
İnegölspor o yıllarda milli takıma 3 futbolcu birden gönderen, tek ilçe takımı ünvanını elde etmişti.
İnegölspor’un transfer ettiği futbolcular, ya da yetiştirdikleri, üç büyük kulüp tarafından yakından takip edilirdi. İnegölspor’un bünyesinde yıldızlaşan futbolcular, o dönemlerde astronomik fiyatlara satılır ve kulübün neredeyse bir yıllık masrafı çıkardı.
İnegölspor’un o dönem tesisleri modern, yönetim kadrosu zengin, taraftarları coşkulu ve cefakâr idi. İnegölspor sıçramak isteyen, bir başka deyişle kendini üst liglere taşımak isteyen futbolcular için bir basamaktı. Öyle çok futbolcuyu üst liglere göndermiştik ki, artık İnegölspor’un adı futbolcu fabrikasına çıkmıştı.
Sonraki yıllarda yaşanan mali krizler, işadamlarının ilgisizliği İnegölspor’u siyasilerin kucağına itti.
Eski belediye başkanları, Muhittin Tanoğlu, Cemal Artık, Rahmetli Hikmet Şahin, şimdiki Belediye Başkanımız Alinur Aktaş, İnegölspor’un en zor dönemlerinde hep yanında olmasını bilmiştir.
Ancak geldiğimiz noktada İnegölspor artık, sıradan bir Anadolu kulübü haline gelmiştir. Bir zamanlar futbolcuların transfer olmak için çok cuzi fiyatlara dahi tercih ettiği İnegölspor, artık çok küçük fiyat farklarında bile tercih edilmeyen bir kulüp olmuştur.
Yani Türk futboluna onlarca yıldız yetiştiren ve adına futbolcu fabrikası denilen İnegölspor, tabiri caize merdiven altı takım halini almıştır.
İnegölspor’un bu duruma gelmesinden şehrin tüm dinamiklerini sorumlu tutabiliriz. Ama bunu irdelemek kimseye bir şey kazandırmaz. Bundan sonra ne yapılabilir, kimler taşın altına elin koymalı, ne gibi projeler üretilebilir ve İnegölspor’a nasıl kalıcı gelirler kazandırılabilir bunun masaya yatırılması lazım.
Benim naçizane fikrim, İnegölspor’un yeniden eski günlere dönmesi, kulübün kurumsallaşması ile ancak mümkündür. Bunun yolu da şirketleşmekten geçer.
Şayet mobilya markamızı İnegölspor ile nikâhlayabilirsek, ortaya civan gibi bir futbol kulübü çıkacaktır diye düşünüyorum.
İnegölspor’u eğer eski günlerine döndürmeyi başarabilirsek, (bu başarı süper lige yükselmek demek)bu aynı zamanda mobilya markamızın hem Türkiye, hem de Avrupa sathında piyasa yapmasına imkan sağlayacaktır.



